Paardenzegening BeHAT 2017

Paardenzegening 2017

4 November jl. was het weer tijd voor de jaarlijkse paardenzegening bij de, voor ons welbekende, Kluis te Walem. Gelukkig waren de weergoden ons de dag van tevoren al goed gezind, waardoor de paarden konden worden gewassen, zodat ze er in Walem op hun ‘Hubertus-best’ bij zouden staat. Toen we echter op zondagochtend de buienradar controleerden, was de conclusie eenduidig: paardenzegeningweer. Het woord ‘paardenzegeningweer’ staat in het woordenboek van ieder BeHAT-lid, dus dat behoeft geen uitleg. Bepakt en bezakt met regenbroeken en -jassen en  handschoenen voor ons en dekens voor de paarden vertrokken we vanuit Pesaken op weg naar de Kluis, wat met ‘os Floor’ voor de koets altijd goed vertoeven is. Dat kunnen de aanspanningen en ruiters die ons tegenkwamen op onze pauzeplek beamen. Voordat de tocht werd vervolgd, vloeiden de warme chocomel en de ‘drupkes’ rijkelijk en werd de lekker honger gestild.

Toen we aankwamen bij de Kluis was het al goed druk. Het is een mooi gezicht, sereen bijna: de paarden die in een halve cirkel zijn opgesteld en de honden in het midden en dat tegen de achtergrond van de meer dan 300 jaar oude Kluis gelegen in de bosrijke omgeving van de Schaesberg. Ook mooi om te zien dat de bovengenoemde halve cirkel ieder jaar groter wordt.

Toch was er één paard dat de rust verstoorde en dat was dit jaar gelukkig niet de schimmel die de naam Pajero draagt. Het was een kleine shetlanderhengst met een stokmaat van rond de 70 cm, maar met een temperament waar je U tegen zegt.

Nadat iedereen zijn plek had gevonden, was het woord aan emeritus pastoor Jan Jansen. Na het gebed volgde de zegening van de aanwezige paarden en honden en werden de Teunisbroodjes, die nog steeds volgens het eeuwenoud recept van Kluizenaar Haessen worden gebakken, aan de dieren gevoerd. Dit alles onder luid gehinnik van de shetlanderhengst, die de aanwezigheid van de shetlandermerries naast hem wel kon waarderen.

En over die schimmel gesproken: hij bleef geduldig staan, (eigen)wijsheid komt dan toch met de jaren?! Na de zegening was zijn geduld echter op en stond hij als eerste in de startblokken om ‘op heem á te goa’. Toen de eerste druppels vielen, maakten iedereen zich dan ook klaar om te vertrekken. Helaas kwamen we niet voor de regen thuis. Sterker nog: een kleine minuut later kwam het met bakken uit de lucht en kregen we een hagelbui er gratis en voor niets bij. Zoals gezegd: echt paardenzegeningweer.

Thuis aangekomen, werden de paarden verzorgd en was het tijd voor een warme douche. De dag werd gezamenlijk afgesloten bij de wok in Margraten.

Op deze plek een speciaal woord van dank aan emeritus pastoor Jan Jansen voor het zegenen van onze paarden en honden, waardoor zij er weer een jaar in goede gezondheid tegenaan kunnen.

Kortom, dit is een traditie die we in ere moeten houden. Op naar november 2018 waarin we voor de tiende keer samenkomen op deze bijzondere plek!

 

Tot de volgende keer, 

Esmée en Maxime Lukassen

Voor de foto's klik hier.....